Budowa projektora multimedialnego

Czyli dlaczego darowanemu koniowi zagląda się w kable.

Nie ma co ukrywać – wymyślność wzbudza sensację, prostota podziw. Nie jest tajemnicą, że projektor multimedialny spełnia oba te aspekty, mało tego – sam je warunkuje. Jego priorytetem jest zarówno profesjonalne wykonanie, jak i funkcjonalność, co oznacza, że jest prawdziwą gratką na rynku. Jednak trzeba sobie dokładnie powiedzieć z czego się taki projektor składa, by mógł onieśmielać i kusić swoją zmyślnością. A typów projektorów mamy dwa.

Primo, DLP. Zaprojektowany przez firmę Texas Instruments - jest to taki typ projektora, który ma za zadanie przetworzyć sygnał wizyjny wysłany z PC tudzież odtwarzacza video na obraz za pomocą miniaturowych luster (każdy z nich odpowiada za jeden piksel). Opiera się on więc na układzie DMD (Digital Micromirror Device). Lusterka owe mogą zmieniać swoje położenie we wszelakich kierunkach, dzięki czemu odbijają światło we wszystkie strony i tworzą obraz o odpowiednim natężeniu światła. Następnie wspomniane już światło przechodzi przez kołowy, wirujący filtr zsynchronizowany z chipem DMD albo (lub oraz) przez pryzmaty. Wtedy uzyskuje kolory, w zależności od tego, którą wiązkę aktualnie filtr przepuszcza. Dzieje się to tak szybko, że nie da się tego zauważyć, natomiast ekran w zupełności spaja się w obraz.

Secundo, LCD. Jest to najpopularniejszy typ przepuszczania obrazu, najbardziej znany w produkcji projektorów. W tym wypadku bazuje on na ciekłokrystalicznej matrycy TFT (Thin Film Transistor), która ma budowę zupełnie zbieżną z tą dla paneli LCD, a różniącą się li i jedynie rozmiarami. Polega to na tym, że przez wspomnianą matrycę przechodzi strumień światła z silnej, metalo-halidowej żarówki, który następnie rozszczepia się na trzy wiązki o kolorach podstawowych. Następnie, owe wiązki przechodzą przez odpowiednio przygotowane, osobne wyświetlacze, by potem połączyć się w jeden konkretny obraz. Stamtąd, przechodzi do obiektywu, a następnie na ekran. Obecnie stosuje się w jej konstrukcji jedynie jedną matrycę TFT bądź trzy matryce polisilikonowe. Najczęściej spotykane rozdzielczości to SVGA (800x600), SXGA (1280x1024) oraz XGA (1024x728).

Proste jak konstrukcja cepa. Prawda?